مقایسه سرور مجازی و سرور اختصاصی

مقایسه سرور مجازی و سرور اختصاصی

 

در خدمات مرکز داده (دیتاسنتر) دو سرويس سرور اختصاصی و سرور مجازی نسبت به ساير خدمات و سرويس های هاستینگ از سازگاری و دسترسی بيشتري برخوردار می باشد که كاربر مي تواند به هر صورت که نیاز دارند Config نماید و در صورت نياز به نصب نرم افزار بر سرور خود توسط کارشناس فنی مرکز داده و یا ادمین سرور نصب انجام گیرد. در اين مقاله به بررسی و مقایسه اين دو سرويس با يكديگر و تفاوت هاي آن ها می پردازیم.
انوع سرويس هاي ميزباني وب:
به طور کلی خدمات و سرويس هاي ميزباني (Host) بر اساس هدف استفاده و ميزان اختيارات كاربر به سه دسته اصلي “هاست اشتراکی یا ميزباني اشتراكی”، “سرور مجازی” و “سرور اختصاصی” تقسيم مي شوند.

 

تفاوت هاست اشتراکی و سرور مجازی و سرور اختصاصی

ميزباني اشتراكي (Shared Hosting)
ميزباني وب اشتراكي نوعي ميزباني وب می باشد كه در آن يك دستگاه سروراختصاصی بين تعدادي از كاربران (با توجه به تجهیزات سخت افزاری و پهناي باند سرورمشترک می باشد و تمامی كاربران به طورهمزمان از منابع سرور اختصاصی استفاده مي كنند. در هاست اشتراکی مديريت امكانات با یک کنترل پنل (مانند سی پنل، پلسک، …) در اختیار کاربر گذاشته می شود که با ورود به آن دسترسی مستقیم به فضای تهیه شده را دارد اما امکان دسترسی به سیستم عامل سرور را ندارد و در صورت بروز مشکل باید به ادمین شرکت هاستینگ اطلاع دهد، از اين رو این میزبانی وب اشتراکی بدلیل دارا بودن نرم افزار مدیریتی زحمت کمتری دارد اما انعطاف کمتری نیز دارد و محدوديت اين نوع سرویس های هاست بيش از ساير سرویس های میزبانی وب می باشد ، اما از لحاظ قیمت اين نوع از سرويس های میزبانی مقرون به صرفه ترين در بین سرويس های یک دیتاسنتر مي باشد.

سرور مجازي (VPS)
سرور مجازی دردسته بندی سرورهمانند هاست یا ميزباني وب اشتراكي می باشد، اما در سرویس سرورهای مجازی تعدادی کاربر بر روي یک سرور میزبانی می شوند و از منابع آن به صورت اشتراکی استفاده مي كنند اما تعداد اين كاربران نسبت به میزبانی وب اشتراکی (Host) بسیار كمتر می باشد و این ترتیب منابع سخت افزاري نسبتاً بیشتری را نيز در اختيار دارند. به طور معمول پایه كار سرورهاي مجازي به اين شکل می باشد كه پردازنده (CPU) بين کلیه كاربران به اشتراك گذاشته مي شود، اما دیگر منابع سخت افزاری از جمله Ram براي هر كاربر به صورت جداگانه در نظر گرفته مي شود. به طور مثال اگر سه مشترک (كاربر) بر روي یک سرور اختصاصی قرار داشته باشند، براي هر سه کاربر يك Ram با میزان حافظه 1GB به صورت مجزا در آن سرور تعبيه مي گردد. و دیگر سخت افزارهاي موجود بر روي آن سرور مثل Motherboard، Power و … نیز مانند پردازنده به صورت اشتراكي به تمامي كاربران سرويس ارائه مي گردد.

از تفاوت هاي مهم دیگر سرویس هاست اشتراکی و سرورهاي مجازي در نحوه مديريت منابع تخصيص داده شده به كاربر مي باشد. درهاست اشتراكي مديريت آن توسط كنترل پنل انجام مي شود اما برخلاف میزبانی اشتراکی در سرورهاي مجازي كاربران به سيستم عامل سرور خود دسترسي دارند که امکان نصب کنترل پنل و هر نرم افزار دیگری را دارند. (دسترسي سرور در سرويس هاي ويندوزي با عنوان دسترسي Admin و در سرويس هاي لينوكسي با عنوان Root شناخته مي شود) در سرورهاي مجازي به تعداد سرویس ها و کاربران سيستم عامل بر روي سرور قرار دارد. اين سيستم عامل ها كه از طریق نرم افزارهاي مجازي ساز بر روي سرور نصب مي شوند از هم مجزا می باشد و هیچگونه تداخلي در كاركرد دیگر سرویس ها ايجاد نمي كنند. یکی از مزایا دسترسي به سيستم عامل عدم محدودیت در نصب نرم افزار مورد نیاز کاربر می باشد و هر نرم افزاري را که سيستم عامل پشتيباني می کند قابل نصب و اجرا می باشد.

 

سرور مجازی اختصاصی و سرور مجازی اشتراکی

سرويس هاي سرور مجازی ( VPS) عمدتا به دو دسته اصلي تقسيم مي گردد.

سرويس VPS (Virtual private server) كه توضیحات در بالا داده شد و سرويس VDS (Virtual Dedicated Server) كه تحت عنوان سرور مجازي اختصاصي شناخته مي شود. تفاوت اصلي VPS و VDS در روش اشتراك گذاري CPU بين كاربران سرور مي باشد. در سرويس هاي VDS به طور معمول يك یا حتی بیشتر از 1 هسته ( Core) از CPU به صورت اختصاصي در دسترس كاربر قرار داده می شود و دیگر كاربران به هسته هاي تخصیص داده شده به كاربران ديگر دسترسي نخواهند داشت اما در سرویس های VPS به این شکل نیست و کلیه ظرفيت CPU بين تمامي كاربران به اشتراك گذاشته شده و هر كاربر به مقدار و تعداد مشخص شده در پلن سرويس خریداری شده خود مي تواند از CPU استفاده نماید که در صورت نیاز بیشتر هر کدام از منابع می بایست افزایش دهد.

 

سرور اختصاصي (Dedicated Server)

سرور اختصاصي (Dedicated Server)
روش مديريت و دسترسی کاربران سرويس سرور اختصاصی دقيقا مثل سرورهاي مجازي است. به این معنی که كاربر از طریق ريموت مي تواند به سيستم عامل سرورخود متصل شود و آن را مديريت کند. اما در بخش منابع سخت افزاي بین این دو سرویس سرورهاي مجازي و سرورهای اختصاصي یک تفاوت ویژه وجود دارد. در سرورهاي اختصاصي (Dedicated Server ) بر خلاف سرورهاي مجازي اشتراكي (Virtual private server) هیچ گونه محدودیتی در منابع تجهیزات سخت افزاري در نظر گرفته نمی شود. بدين معنی كه يك دستگاه سرور به صورت فيزيكي و كاملاً اختصاصی در اختيار یک كاربر قرار داده مي شود و ادمین سرور مي تواند طبق روش خود آن را مديريت نماید. در سرورهای اختصاصی کاربر محدوديتي در استفاده از میزان منابع ندارد و تا جايي كه ظرفیت سخت افزار سرور قدرت و توان پردازش را داشته باشد مي تواند از آن بهره ببرد.

مزیت های سرور مجازي نسبت به سرور اختصاصي:
• هزینه مناسب و پایین تر
• ارتقا یا کاهش منابع به صورت اتوماتیک
• امكان انتقال به سرور ديگر
• امكان استفاده از منابع چند سرور به صورت همزمان بدون نياز به قرارگيري سرورها در يك مكان و در نتيجه افزايش Uptime سرور (ميزباني ابري)

برتري هاي سرور اختصاصي نسبت به سرور مجازي:
• بالا بودن قدرت سخت افزاري (عدم محدوديت و اشتراک تجهیزات سخت افزاري)
• بالا بودن امنيت اطلاعات به دليل اختصاصی بودن دسترسي
• عدم بروز اختلال در سرور به دليل استفاده نامناسب كاربران ديگر
• عدم وجود هيچگونه محدوديت سرويس دهي از طرف شركت ارائه دهنده
• پهناي باند اينترنتي بيشتر